♨️ به گزارش جماران؛ در ۱۱ کیلومتری جنوب شرقی شهر چاریکار در ولایت پروان در شمال افغانستان و در دل کوههای سربه فلک کشیده این ولایت، پایگاهی نظامی قرار دارد که روزی در میانه دهه 1950 میلادی با کمک نیروهای شوروی بنای آن نهاده شد و امروز، به نظر میرسد که قرار است دوباره سرنوشت مردم افغانستان به بهانه به چنگ آوردن این پایگاه، دستخوش دگرگونی شود.
♨️ بستر پایگاه هوایی بگرام را شوروی سابق بنا نهاد و بعد از خروج شوروی و اشغال افغانستان توسط ناتو در اوایل سده بیست و یکم این فرودگاه به دست آمریکا بازسازی شد.
♨️پایگاه هوایی بگرام بزرگترین پایگاه نظامی ایالات متحده در افغانستان بود که در نهایت در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۲۰ ارتش امریکا این فرودگاه را به نیروهایی ارتش وقت افغانستان واگذار کرد و در 15 آگوست 2021، کل پایگاه پس از تسلیم ارتش ملی افغانستان که توسط ناتو آموزش دیده بود، پس از فرار فاجعه بار اشرف غنی، بهدست طالبان افتاد.
♨️طالبان اما، هنوز از غارهایی که در آن به مدت دو دهه پنهان شده بودند بیرون نیامده که وارث تمامی تجهیزات نظامی شدند که ناتو در زمان خروج خود برای ارتش ملی افغانستان بجا گذاشته بود، ارتشی که حتی سه هفته در برابر نیروهای طالبان تاب نیارود و گریز را بر قرار ترجیح داد.
🔻اما چرا این روزها افغانستان دوباره به یکی از مراکز توجه آمریکا تبدیل شده و در پشت پرده تلاش برای بازگشت دوباره آمریکا به افغانستان و به دست آوردن پایگاه نظامی استراتژیک بگرام چه دلایلی وجود دارد که هنوز چند سالی از خروج این کشور از افغانستان نگذشته که پشیمانی دوباره به سراغ آمریکا آمد؟
🔻ترامپ رئیس جمهور آمریکا به تازگی در موضعگیری خطاب به طالبان اعلام کرده که این گروه باید پایگاه نظامی بگرام را بار دیگر در اختیار ارتش آمریکا قرار دهد.
🔸«رابرت کاپلان» تحلیلگر معروف آمریکایی یک دهه قبل در سال ۲۰۱۲ در روزنامه والاستریت ژورنال نوشت: «برای درک مناقشات و رقابتهای امروز جهان، اقتصاد و تکنولوژی را فراموش کنید و به جای آن، نگاهِ دقیقی به نقشه جغرافیایی جهان بیاندازید.»
🔸افغانستان یک کشور محصور در خشکی است که از لحاظ موقعیت جغرافیایی آسیای شرقی را به آسیای مرکزی و جنوبی و همچنین جنوب غرب آسیا متصل میکند و توسط 6 کشور ایران، پاکستان، چین، تاجیکستان، ازبکستان و ترکمنستان محاصره شده و از دسترسی به آبهای بینالمللی و متعاقب آن از مزیت کشتیرانی در آبهای آزاد محروم است. این مسئله هزینه بالایی بر اقتصاد این کشور تحمیل میکند و موجب وابستگی به همسایگان و انزوای آن در سطح بینالملل شده است.
🔸اما نکته جالب اینجاست که هر شش کشور همسایه با افغانستان، عضو پیمان شانگهای هستند و بسیاری بعدا به این نتیجه رسیدند که یکی از دلایل خروج ناگهانی آمریکا از افغانستان و عدم واگذاری و گذار مرحلهای به دولت جایگزین برای ایجاد خلا قدرت، نااطمینانی ژئوپلیتیکی و درگیر کردن اعضای سازمان همکاریهای شانگهای به ویژه چین به عنوان رهبر معنوی این پیمان در مسائل منطقهای بود تا اینکه سرنوشت این سازمان مانند سرنوشت پیمان وروشو به فروپاشی و گیرکردن در مسائل منطقهای دچار شود.
🔸🔸اما خواب آمریکا و غرب آنگونه که قرار بود، به حقیقت نپیوست و چین با هوشیاری سعی کرد تا مسئله افغانستان را مدیریت کند؛ بدون اینکه نیاز باشد خود را درگیر افغانستان کند.
🔸 مورد دیگر اینکه ایالات متحده قصد داشت تا از عنصر رادیکال جهادی القاعده و داعش که در حال ادغام دوباره و رهبری واحدی بودند بهره برداری کرده و چین، روسیه و ایران را تحت فشار جهادیها نگه دارد تا رفتار آنها را به سود خود اصلاح کند.
🔸این که هواپیمای نظامی آمریکا «ملا برادر» را با اسکورت از قطر به کابل آورد را نباید سادهانگارانه دانست، این موضوع بخشی از معامله اعلام نشده دوحه بود. بنابراین تمرکز نیروهای بنیادگرا و افراطی طالبان در مرزهای امنیتی روسیه در آسیای مرکزی، باریکه دالان واخان در مرز چین و مرزهای شرقی ایران امری تصادفی نبود. اما هر سه کشور به خوبی توانستند این موضوع را مدیریت کنند.
🔸بنابراین امروز میتوان به خوبی از زمینهها و ریشههای ژئوپلیتیکی اقدام آمریکا برای خروج از افغانستان پی برد./ جماران
https://www.jamaran.news/fa/tiny/news-1684122
🇮🇷 @jamarannews
