🔹با فروکشکردن غبار تهاجم نظامی 12روزه اسرائیل علیه ایران، اکنون میتوان با آرامش بیشتری به بررسی ماهیت حقوقی این حمله و ادعاها درباره آن پرداخت. در این مدت، بحثهایی جدی درباره «دفاع مشروع پیشدستانه» و «پیشگیرانه» مطرح بوده است و بهویژه اسرائیل بارها بر بهرهگیری از حق دفاع مشروع پیشدستانه تأکید کرده است. از اینرو بررسی مختصر این دو مفهوم، تمایز میان آنها و میزان مشروعیتشان در حقوق بینالملل ضروری به نظر میرسد. پیش از هر چیز باید به اصل بنیادین منع توسل به زور اشاره کرد. براساس بند 4 ماده 2 منشور سازمان ملل متحد، هرگونه توسل یا تهدید به زور در روابط بینالملل ممنوع است. اهمیت این اصل به اندازهای است که بسیاری از حقوقدانان آن را قاعدهای آمره و تخطیناپذیر میدانند. بااینحال، منشور تنها دو استثنا برای این اصل پیشبینی کرده است: نخست، اقدامات شورای امنیت طبق ماده ۴۲ منشور و دوم، حق دفاع مشروع فردی یا جمعی در برابر حمله مسلحانه طبق ماده ۵۱.
💢یادداشت حمیدرضا اکبرپور را اینجا بخوانید
