حسام محبوبی، روزنامهنگار
«اگر این [کار ترجمه کتاب] نبود شاید در همان شصت و پنج سالگی مرده بودم. حالا طوری شده که هر روز صبح به عشق این بیدار میشوم که کاری را که دارم میکنم تمام کنم.»
حسن کامشاد، فارغالتحصیل و استاد پیشین دانشگاه کمبریج که پنجشنبه اول خرداد در آستانه صدسالگی درگذشت، از نسل «مترجم-نویسنده»ها بود؛ به این معنا که کار ترجمه را خلاق، و همردیف کار نوشتن میدانست.
او پیشتر در گفتوگویی با سیروس علینژاد که در بیبیسی فارسی منتشر شد، گفته بود: «مترجم اگر نویسنده نباشد نمیتواند مترجم باشد. ممکن است خودش این را نداند، ممکن است چیزی هم به آن معنا ننوشته باشد، اما حتما استعداد نویسندگی در کنه ضمیرش نهفته است.»
نوع انتخاب کتابها پیش از ترجمه، و انتخاب نوع زبان ترجمه هنگام کار ترجمه، محصول کار کامشاد را برجسته میکرد؛ به گونهای که در زمینه آثار تاریخی به دنبال کتابهایی فراتر از روایت ساده و پیشپاافتاده وقایع تاریخ میگشت و بالعکس، در میان آثار فلسفی، در جستوجوی آثاری نسبتا همهفهم و ترجمه آنها به زبانی ساده بود.
https://bbc.in/4dC9tbq
📷Isna
@BBCPersian
