برخلاف دیگر سلطنتهای اروپایی، در لوکزامبورگ کسی عنوان «شاه» ندارد. این کشور یک دوکنشین مستقل است و حاکم آن «دوک اعظم» خوانده میشود؛ سنتی که ریشه در تحولات سیاسی قرن نوزدهم دارد. لوکزامبورگ در آن زمان بهعنوان منطقهای حائل میان آلمان و فرانسه تحت حاکمیت پادشاه هلند اداره میشد. پس از مرگ ویلیام سوم پادشاه هلند در سال ۱۸۹۰ و پایان پیوند سلطنتی با هلند، لوکزامبورگ نخستین دوک اعظم مستقل خود، آدولف ناسو را به تخت نشاند و این عنوان تا امروز پابرجاست.
دوک اعظم گیوم در کنار همسرش دوشس اعظم استفانی و دو پسرشان، شارل و فرانسوا، روی بالکن کاخ ظاهر شد. استفانی با پیشینه خانوادگی اشرافی اصالتا بلژیکی است.
در کنار زوج سلطنتی، دوک اعظم پیشین هانری و همسرش ماریا ترزا نیز حضور داشتند.
جایگاه دوک اعظم در لوکزامبورگ جنبهای عمدتا تشریفاتی دارد. او بهعنوان رئیس کشور عمل میکند، نخستوزیر و وزرا را منصوب میکند، قوانین را امضا میکند و در عرصه بینالمللی نماد وحدت ملی است. با وجود محدود شدن اختیارات سیاسی سلطنت پس از جنگ جهانی دوم، نقش دوک اعظم همچنان برای مردم لوکزامبورگ اهمیت نمادین دارد و بهعنوان پیوندی میان تاریخ و هویت ملی کشور شناخته میشود.
@IndyPersian
