وقتی چارلی هاپکینز به خاطرات سه سال حبس در یکی از معروفترین زندانهای آمریکا فکر میکند، بیش از همه چیز «سکوت مرگبار» آنجا در ذهنش زنده میشود.
هاپکینز در سال ۱۹۵۵، پس از دردسر درست کردن در زندانهای دیگر، برای گذراندن محکومیت ۱۷ سالهاش به جرم آدمربایی و سرقت، به آلکاتراز منتقل شد؛ زندانی معروف در جزیرهای جداافتاده در نزدیکی ساحل سانفرانسیسکو.
او میگوید شبها که در سلولش در آن جزیره جداافتاده به خواب میرفت، تنها صدایی که سکوت را میشکست، بوق کشتیهای گذری بودند.
هاپکینز میگوید: «این صدای تنهایی است. آدم را یاد ترانه هنک ویلیامز میاندازد: “چنان تنها هستم که میخواهم گریه کنم.”»
آلبوم را ورق بزنید و برای خواندن مطلب کامل، از لینک به وبسایت بیبیسی مراجعه کنید.
📷 Daniel A. Edwards / National Archives / Bloomberg via Getty Images / San Francisco Chronicle via Getty Images / Getty Images for Alcatraz City Cruises
https://bbc.in/3ZmJJcU
@BBCPersian








