🔺علیه واقعیت شخصی
👈شیما بهرهمند
🔹در دومین سالگرد کودتای 28 مرداد 1332، زمانی که سیروس پرهام کتاب «رئالیسم و ضدرئالیسم در ادبیات» را نوشت، کار او نوعی «پردهبرداشتن از قدرت آینده در صورت فلکیِ زمان حال» بود. پرهام در سرتاسر قرن نوزدهم هنرمندی را میبیند که پیوسته در تکاپوست تا شاید خود را از قید اصول و هنجارهای مرسوم زمانه چون سودجویی، مادهپرستی، تحقیر آدمیت و جنگ مدام که جامعۀ جدید بر او تحمیل کرده برهاند. این تکاپو از دیدِ پرهام، گاه به پناهجستن در برج عاج منتهی شده و گاهی هنرمند را به دنیای جادویی سمبلها و مفاهیم موهوم کشانده است.
🔹هنر برای هنر و نفرت از واقعیت
گروهی در خود یارای ایستادگی نمیبینند، واقعیت زندگی خود را انکار میکنند و نومیدانه به آن تسلیم میشوند، طرفه آنکه همگی آنان از واقعیت موجود نفرت دارند. این نفرت که هر دَم به شکل و شمایلی تازه درمیآید، بهتعبیرِ پرهام خود را در تئوریِ «هنر برای هنر» نشان میدهد.
